बायको पुन्हा मला...

 

बायको पुन्हा मला नवी वाटू लागली

माया आईची माझ्या मनी दाटू लागली

हात केसातून फिरता जखम वाहू लागली

गाय वेडी पाडसाला वनी चाटू लागली

बघता तिला सृष्टी सारी गोड भासू लागली

काळजाची जीवघेणी धून फाटू लागली

शांतता एकटेपणाची मला भेटू लागली

बायकोच्या भव्य कुशीत रात रेटू लागली

फडफडलो वादळातुनी आग पेटू लागली

झुळूक वेडी वार्याची अंग लपेटू लागली

पांगनार्या सावल्यांना वेळ काटू लागली

घेतानाच निरोप का दया आटू लागली ?

फेडली बाई रस्त्यात गर्दी पांगू लागली

वस्तीत झुंड हिजड्यांच्या टाळ्या पिटू लागली

देव माझा

देव माझा

 

आज पावेतो त्याला                         नाही कुणी पाहिला
शेंदुरच फसला                                  दगडाला

वाहिली मूर्तीपुढे                                 झाडावरची जिती फुले
जशी सुकली मुले                              भाकारीविना

तुटता झोपडी                                    तो मुकाही हरला
तरु उराशी धरल                                 देव्हारा

डोळे झाकून पाहती                           समोरची सृष्टी
अधू झाली दृष्टी उजेडातही

घाली बोटात अंगठ्या                       नसे मनगटी जोर
लागे भजनी थोर                               पाप शमविण्या

भिने खोल डोळ्यात                           देवाचीच नशा
होते दुर्दशा                                         जिंदगीची

ईश्वर नाही जागी                               ती आपली भूक
नेमके ठावूक                                      पुजार्याला

जन्माची पुढच्या                                 दावूनी भीती
लुबाडती किती                                     याच जन्मी ?

मशिदी. गुरुद्वारा                                   चर्च नी देवळे
अब्रूचे सोहळे                                       दिवसाढवळ्या

देवांचा देव                                            माणसांनी घडविला
विकास अडविला                                 पुजार्यांनी

असा कसा देव                                      झाला हो सक्त ?
गाडले भक्त                                           देवळात

श्रीमंतीला नाही जात                             चहूकडे हेच दृश
सारे गरीब अस्पृश                                 पैश्यापुढे

भिकार्याहून भिकारी                               मागतो दान
असे कसे ध्यान ?                                  देवाचे माझ्या

या तेहतीस कोटीमधी                             कुणाला भजावे ?
पोटाला पूजावे                                         माणसांनी

तो आहे त्याचा                                       जो धनाला पुजतो
त्यालाच तो पावतो                                  देव माझा

बाबासाहेबांचा अभंग

पुस्तकांचा लोभी                    खपवी डोके
अज्ञानाची भोके                     बुजविली

लढला अहोरात्र                     न झोपता
अंधार कोपता                      प्रकाशाला
 
ओलांडूनी शतके                   अचूक जोखणारा
भविष्यात पाहणारा               विश्वदूत

झाला महामानव                   तुमच्या आमच्यातला
देव देवळातला                     ओशाळला

डोळ्यात घेवूनी आग              गात मुक्तीची गाणी
पाजीयले पाणी                    भल्याभल्यांना

"कोड"ग्या बिलाचे                भेदुनि तख्त
महिलांना केले मुक्त              जोखडातुनि

होता पिचलेला                   सारा कामगार
केला हलका भार                 कायद्यान्वये

झापडे लावून आम्ही            अडकविला जातीत
कोंबला पुतळ्यात               पुजण्यासाठी

पडण्या पाठीवरी                  प्रस्थापितांचा हात
स्वकीयांना घालूनी               लाथ उभे दारात

सजवूनी बुद्धाला                  घालती साकडे
कापती कोंबडे                    सणावारी

खुडले ते बोट                     "लढा" म्हणणारे
वेगवेगळे नारे                    प्रत्येकाचेच

मार्ग नुसता सांगणारा           नव्हता मार्गदाता
होता मुक्तिदाता                   बाबासाहेब !

जंगले सारी खुडुनि

जंगले सारी खुडुनि पहा रोवली कुंडीत
पाखरे हिंडती नभी श्‍वास आपुला धुंडीत

लोपली हिरवी झगमग दिव्यांचा अंध प्रकाश
परतले उजेडात देव होते गाठले खिंडीत

असतेच प्रेम असेही शरीराच्या पल्याडले
मीळते उब मायेची गच्च मीठीतील थंडीत

घेऊन हाती आरसे परंतु झाकती चेहरे
राहुनि नामानिराळे ते माणसांच्या झुंडीत

पायाला बांधून चक्रे पळतात सैरावैरा
पाठलाग मरणाचा पण धुंद आपुल्या दिंडीत

कढीच्या शिळेपणाला दिली खमंग फोडणी
ऊत-मात झाला सुरू दहिकाल्याच्या हंडीत

देऊनी ठाम नकार सार्या नावडत्या गोष्टींना
झाले पुन्हा सुरू युध्द  जुनाच  हिशेब  मांडीत