पाखरे हिंडती नभी श्वास आपुला धुंडीत
लोपली हिरवी झगमग दिव्यांचा अंध प्रकाश
परतले उजेडात देव होते गाठले खिंडीत
असतेच प्रेम असेही शरीराच्या पल्याडले
मीळते उब मायेची गच्च मीठीतील थंडीत
घेऊन हाती आरसे परंतु झाकती चेहरे
राहुनि नामानिराळे ते माणसांच्या झुंडीत
पायाला बांधून चक्रे पळतात सैरावैरा
पाठलाग मरणाचा पण धुंद आपुल्या दिंडीत
कढीच्या शिळेपणाला दिली खमंग फोडणी
ऊत-मात झाला सुरू दहिकाल्याच्या हंडीत
देऊनी ठाम नकार सार्या नावडत्या गोष्टींना
झाले पुन्हा सुरू युध्द जुनाच हिशेब मांडीत
No comments:
Post a Comment