देशात धर्मांध जातीयवाद्यांचा विजय होत असतानाच
तू जन्माला आलास
भयग्रस्त भूतकाळ घेवून
तुझ्यासाठी मी जोपासून ठेवली नाही
रंगीबेरंगी स्वप्नांची बेगडी फुलबाग
आपला असाह्य इतिहासच
कट्याकुट्यातून वाट काढीत आलाय तुझ्यापर्यंत.
डड्डा
तू जन्मलास नि,
आनंदान हुरळून जाण्याएवजी
मी भितीनच गारठून गेलो सर्वार्थान.
फटके फोडून मी साजराही करू शकलो नाही
आनंदोत्सव तुझ्या जन्माचा .
सार शहरच कस हादरून गेलंय बघ
कत्तली, जाळपोळ, बॉम्बस्फोटांनी.
प्रत्येकाच्याच डोळ्यात
अविश्वासाची सळसळती नागीण
नि, दातखिळ बसविणारी दहशत
हातात विनाशाचे सुरे
अन डोळ्यात अविवेकी उद्रेक.
इथ माणूसच माणसाविरुद्ध उठलाय
नपुंसक एस्पितासाठी.
मशिदीतील बांग
नि,
मंदिरातील आरत्यांच्या कोलाहलात
कुणालाच कसा ऐकू येत नाही
तडफडनार्या भुकेचा आवाज ?
तुझे बोबडे बोल ऐकण्यासाठी
मी माझे कान नि काळीज
शाबूत तरी कसे ठेवू?
डड्डा,
हा माझ्या एकट्याचाच नाही
आमच्या समस्त पिढीचाच आक्रोश आहे
रक्तामासाचा चिखल तुडविताना
कुणाच्याच सद्सदविवेक बुद्धीला
फुटत नाही माणुसकीचा पान्हा
आम्ही अजूनही
रक्ताची जात अन धर्म शोधण्यातच मश्गुल आहोत.
आम्हाला आवडत
कुणाच्याही तालावर नाचण
परस्परामध्ये भिंती आखून घेण
दगडामातीच्या देवाधीकांसाठी
हाडामासांच्या माणसांचा कोथळा बाहेर काढण
आधुनिकतेकडून पुराणाकड चाललेला
आमचा हा अधोगतीचा दिशाशून्य प्रवास थोपवून
तू दाखवशील का आम्हाला प्रकाशाचे दार ?
शेवटी इतकंच;
माझी म्हातारपणातली काठी म्हणून
मी पहात नाही तुझ्याकड आशाळभूत
मला फक्त तुझ्यात
पेटवायची आहे संघर्षाची वात
माणसाला माणसात आणण्यासाठी
म्हणूनच -
तू भरभर मोठा हो !
खूप खूप मोठा हो !
माणूस हो !!
