कुणाही नराच्या कामांध नजरेनं
तिच शरीराचा इंच न् इंच भाग
विवस्त्र होत जातो
‘शील’ नावाचं काचेचं भांडं सांभाळता सांभाळता.
.
मूर्तिमंत त्यागाच प्रतीक बनलेली ती
समंजस दु:ख पदराखाली दडवून
वेदनेला पान्हा फुटला तरी
फक्त आतल्याआत खिळखिळी होत जाते.
.
म्हटलं तर,
ती निष्पाप बाळाचं आभाळभर खिदळणं
अन्
पेटून उठल्यावर
रौद्ररूपी राक्षसाचं खिंकाळणं.
.
ती आणून ठेवते
स्वर्गसुखाच मुक्तिद्वारार्पंत
किंवा,
खुलंही करते मरणसुन्न नरकाचं थोबाड.
.
या जालीम दुनिेयेत
ती आजही चारचौघींसारखीच
आभाळाला टिळा लावणच्या प्रयत्नात
माझ्या सोबतीच्या प्रतीक्षेत
मुक्तीलढ्याच्या तयारीत...
.
No comments:
Post a Comment