सांत्वनाचा भार

सांत्वनाचा भार
---------------------------------------------

माणूस मरतो तेव्हा
सहानुभूतीला अचानक भरती येते 
अन् सांत्वनाचा भार वाटू लागतो.
श्रध्दांजलीच्या दोन ओळींदरम्यान
मरगळलेल्या साऱ्या आयुष्याची ताटी आवळली जाते
आप्तेष्टही कुंथत कुंथत काढतात वांझ अश्रू
मनातल्या मनात कुणीच रडत नाही
इतका संवेदनाविरहित बनलाय माणूस की
गोड बोलण्यासाठी तीळगूळ द्यावा लागणाऱ्या या जगात
भावूक होणं
तसं कोणत्याच नात्यांत उरलं नाही
सगळीकडेच अस्वस्थ फुलांचा व्याकुळ हुंकार
जगण्याचं चाक जागच्या जागी फिरते आहे
कुणीच घेत नाही प्रकाशाची दीक्षा
व्यक्तिगत दुःख जेंव्हा होते सार्वत्रिक
तेव्हा पाठीवरील एखादाच हात
अश्रूंनी ओला झालेला जाणवतो.

सर्वच पात्रे हळूहळू जाणार आहेत पडद्यामागे
आणि
साऱ्या जगाला सुतक पडले तरीही
कळ्या नव्याने उमलणारच आहेत फुलण्यासाठी
प्रेते सजविण्यासाठी....
~
!! भगवान निळे !!