!! मायानगरमधील अश्रफचे घर !!

!! मायानगरमधील अश्रफचे घर !!

मी वाढलो ज्या मायानगर झोपडपट्टीत
तिथं होता आमचा मुसलमानांचा शेजार
समदुःखी असल्यानं
पटत असावं त्यांचं "जयभीमवाल्यां"शी
बांधून ठेवलं असेल आम्हाला
असुरक्षिततेच्या धाग्यांंनी एकमेकांना
अथवा
असावी दुःखाची एकच नाळ.

फजरची अजान होताच
मोहल्ल्याला यायची जाग
अब्बाजान पढायचे फातिहा
अम्मीजान बसायची तसबीह जपत
अन् अश्रफ यायचा गोट्या खेळण्यासाठी माझी झोपमोड करायला
मुमताजदीदी पळायची नळावर नंबर लावायला.

अश्रफने कधी हातात धरले असावे कुराण
हे आठवून नाही आठवत
माझ्यासोबत तो यायचा विहारात
अन् मी जायचो मशिदीत गंमत म्हणून
त्याच्या खतन्याबाबत
मला नेहमीच असायचे कुतुहल नि भीती
मुमताजदीदी बाहेर जातानाच दिसायची नकाबमध्ये
ऐरव्ही तिचा लिबाज असायचा माझ्या बहिणीसारखाच.

पाचवेळचा नमाज पढायला
त्यांच्याकडे नव्हता वेळ
हातावर पोट घेऊन ते करायचे किडुक मिडुक कामे
बकरी ईदलाच मी खायचो त्यांच्याकडे ईदी
"मोठ्याचे मटण" मलाच उठायचे खायला.
त्यांनाही आवडायचे आमचे बोंबिल आणि बरबाट.

अब्बाजानने केली होती एकच शादी
मुलंही होती चारच
ते अल्लाहला झाले प्यारे
तेंव्हा मी दिला होता त्यांच्या जनाजाला खांदा
कब्रस्तानात कबर खोदून झाल्यावर
लावले लाकडी बरगे. नि
मयतीवर मूठभर माती टाकून
हॉटेलात खाल्ली भुर्जी अश्रफसोबत.

ज्या ज्यावेळी व्हायचा हिंदू - मुस्लिम दंगा
आमची झोपडी व्हायची त्यांच्यासाठी मशीद
अन्
त्यांच्या झोपडीतून बाहेर पडताना
मला वाटायचे हज करून आल्यासारखे.

_ अल्लाहचा चेहरा बुध्दासारखा तर नसेल ना ?

~
🍂 भगवान निळे