!! आत्मप्रेमी माणूस !!

!! आत्मप्रेमी माणूस !!

मी अगदी सहजासहजी कुणाच्याही पडतो प्रेमात
कुणी खूप आतून दिला आवाज की
मी अलगद पायऱ्या उतरून पोहचतो तळापर्यंत
मग मला होत जाते माणसांची सवय
सर्वच सवयी नसतात एकजात वाईट
काही सहजासहजी सुटत नाहीत इतकंच !

माझ्या पुढ्यात कुणी सैल केला दुःखाचा बटवा
की नकळत माझ्या डोहात डुचमळू लागते
कुणी केलीच माझ्यापुढं काळोखाची मूठ रिती
अथवा
कुणाच्यातरी चाहुलीचा माझ्यात पेटला दिवा
तर सांडतो माझ्या अवतीभवती उजेड
मग एकमेकांच्या दुःखाची पडते गाठ
खांद्यावर हात टाकून दुःख सांगतात एकमेकांची दुःखं
इथून तिथं दुःख सारखीच असतात....

कोरंकरकरीत माणूस भेटलं की
मी त्याची ठेवतो व्यवस्थित घडी करून कवितेच्या वहीत
काही कागदांची होतात फुलपाखरं
काही रद्दी होऊन कामी येतात.
रद्दीत काढलेली काही माणसं
काळ विसरून कधी कधी येतात वर्तमानात
अन् कायमची घरात घर करून बसतात.

मी खूप जमा केल्यात माणसांच्या आकृत्या
त्यांना दिले नात्यांचे नाव
रक्ताची/ शाईची/ शरीराची / वापरातली / मैत्रीची
एक्स्पायरी डेट असलेली नाती
गेली कधी माती कालवून कधी अत्तर लावून
वेष बदलून आलेली
चिवडत बसलेली
डोळे पुसण्याचे निमित्त करून आलेली
सदैव लांब राहूनही माझ्या हाकेला
"ओ " देण्याची वाट पाहणारी
निरोध समजून वापरणारी
मूर्खपणावर दडून हसणारी
अशी कैक सरमिसळ नाती वागवली आयुष्यभर.

मी संबंधात संपूर्ण नागडं होण्याचं पाळतो पथ्य
मी मांडतो स्वतःला आहे तसा
मी आहे आत्मप्रेमी माणूस
ज्याची तुला एकदा झाली सवय
की तू पार जाशील विस्कटून
नंतर म्हणू नकोस सांगितलं नव्हतं म्हणून...

~